zaterdag 8 augustus 2009

5/6 augustus 2009: laatste dag en terugvlucht

Het is nu kwart over één in mijn Canada-ritme en zo langzamerhand wordt het tijd om over te schakelen op de Nederlandse klok. Dan is het dus kwart over tien in de ochtend en heb ik dus een nachtje overgeslagen.
We zitten nu in het vliegtuig en van slapen komt weinig tot niets terecht. Dat wordt morgen, of eigenlijk straks, wat inhalen.
Om me heen slapen de mensen wat, rommelen wat, kijken een film. Naast me doet Marijke pogingen om zich slapende te houden. Die zit overigens op een stoel die niet helemaal in orde is. Provisorisch heeft een purser er wat van gemaakt, maar helemaal lekker zit het niet. Als compensatie kwam hij later wel twee glazen champagne brengen en ook bij het uitdelen van het eten werd er voor gezorgd dat we kregen wat we wilden hebben, terwijl de buren die keus niet meer hadden.
Achter me drie jongens van een jaar of tien die regelmatig van zich laten horen en voor me mijn eigen benen die geen plek vinden. Ik heb mijn laptopje maar gepakt om iets ‘nuttigs’ om handen te hebben.
Nog twee en half uur te gaan. Ik zal blij zijn als we op Schiphol staan.

Gisterenavond hebben we als afsluiting gegeten bij het restaurant waar we ook een van de eerste dagen waren. Toen we naar onze tafel werden gebracht (het is hier overal ‘Please wait to be seated’) vroegen ze wie we waren, wat we hadden gedaan et.c Toen we vertelden dat we onze laatste avond hadden en bij hen terug gekomen waren werd dat blijkbaar erg gewaardeerd. De cocktail van Marijke was van het huis en ook het dessert (take anything you like) werd ons aangeboden. Voel je je toch wel een beetje vrolijk bij.
In het begin moesten we erg wennen aan het ‘How are you today’, maar meestal lijken ze toch echt wel interesse te hebben en dan is het best aardig.

Vanmorgen zijn we redelijk op tijd opgestaan. De nacht was wat onrustig, toch de reiskriebels denk ik..
Na het ontbijt hebben we de nodige tijd besteed aan het pakken van de koffers. We hebben iets meer mee terug te nemen dan waarmee we gekomen zijn J. Maar aan de toegestane 92 gezamenlijke kilo’s komen we bij lange na niet. We hebben dus wat kansen laten liggen.

Om de dag niet te laten verwateren in hangen en wachten, had Marijke nog een stadswandeling uit een van onze reisgidsen geplukt.
Vanuit het hotel naar de dichtbij gelegen wijk Yaletown. En trendy wijk, gerenoveerd in verband met de wereldtentoonstelling die hier in 19?? was. Veel leuke winkeltjes, terrasjes etc. Begonnen met een espresso bij Starbucks samen met een krantje. Rustig aan dus.
Op onze tocht door de stad kwamen we uit bij de gemeentelijke bibliotheek, Een prachtig nieuw gebouw, lijkt wat op het Collosseum in Rome, hoewel de architect beweert van niet, zeven verdiepingen met boeken. Te gek.

Wat verder troffen we het Vancouver festival. Openlucht concerten die de komende twee weken nog doorgaan. I Tromboni. Een vijftal trombonisten die een mengeling van klassiek en jazz speelden. Ook weer leuk.

Na de lunch zijn we doorgelopen naar het zuiden en hebben een pontje genomen naar Granville Island. Een samenraapsel van allerlei kleine winkeltjes, een markt met allerlei dagverse spullen, variërend van vis en schelpdieren tot fruit, groente en vlees. Erg druk, erg toeristisch, maar ook een markt om jaloers op te zijn. Als ze zoiets bij ons in de buurt zouden hebben deden we daar onze inkopen. Wat een keus en wat een mooie verse spullen.

Toen werd het tijd om terug te gaan naar het hotel, onze bagage op te pikken en een taxi te nemen.
Ruim op tijd waren we op het vliegveld, waar we Loek en Marjo weer tegen kwamen. En nu zitten we dus in het vliegtuig.
Einde van een geweldige vakantie waarvan we nog lang zullen nagenieten.

woensdag 5 augustus 2009

4 augustus 2009: Vancouver

Onze laatste volle dag van deze vakantie en voor het eerst een dag met volle bewolking.
Dat ze daar hier wel blij mee zijn bewees een bord langs de straat:
"Back on peolple's demand: CLOUDS!!!"

Het nieuws hier wordt beheerst door de bosbranden in British Columbia. Tot nu toe (pas halverwege het 'seizoen') hebben ze er al 2200 geteld en elke dag ontstaan er zo'n 150 nieuwe. Het vorige record was 983 branden over het hele seizoen in 2003.
De oorzaak is over het algemeen een blikseminslag. Hoogst zelden ontstaat er een door menselijk gedrag. Voor 85% van BC geldt een risico van zeer hoog of extreem. Dat komt vooral doordat er al weken geen regen is gevallen, wat ook weer tot gevolg heeft dat er behoorlijke beperkingen van het watergebruik zijn afgekondigd. We maken hier dus een bijzondere droge en warme periode mee.

Vanmorgen lekker ontbeten op het terras van een hotel hier in de buurt. Daarna nog wat door de stad geslenterd en om 1 uur terug in het hotel. We konden vanaf dat moment inchecken en dat wilden we zo snel mogelijk doen, zodat we nog wat keus hadden. Mooi niet dus. Blijkbaar is het op de een of andere manier mogelijk dat er ook nog veel vroeger stoelen worden vast gelegd. Ik denk via een reisbureau of zo. Dat kon tenminste voor ons ook op de heenreis.
Er was geen stoel meer vrij (behalve een verdwaalde enkele). We zitten echter niet slecht morgen en echt veel maakt het natuurlijk ook weer niet uit.

Daarna zijn we naar een fietsverhuur gelopen, een paar blokken van ons hotel en hebben we twee fietsen gehuurd. Als je hier op de fiets gaat ben je verplicht zo'n maffe helm op te doen zodat je kop eruit ziet als een soort Contador, maar verder ben je gewoon een sukkelige peddelaar.
Niettemin hebben we een topmiddag gehad. Lekker gefietst naar Stanley Park, het grootste stadspark in Noord-Amerika. Dat hebben we 'rond' gefietst. Door de bewolking was het niet zo erg warm meer en dus mijn temparatuurtje wel, zeker om te fietsen.

Langs ons pad kwamen we weer verschillende interessant plekken tegen. Een ervan was Inukshuk. Dat is het 'beeld' dat ook gebruikt wordt als logo voor de Olympische winterspelen van 2010 hier in Vancouver.
Het is een oud symbool van de Inuit cultuur. Zij gebruikten dat als herkennings- of navigatiepunt. Het was ook een signaal van gastvrijheid en vriendschap.

Vanavond gaan we nog een keer eten bij het restaurant waar we aan het begin van onze vakantie ook hebben gegeten. Dat beviel toen zo goed dat we daar nu ook weer afsluiten.

Morgenochtend wordt het de koffers inpakken en maken we nog een stadswandeling uit onze Vancouver-gids. Dan de taxi naar het vliegveld en zit het erop.
De volgende blog (en dat zal de laatste wel zijn) zal ik waarschijnlijk pas weer in Nederland maken als we donderdag weer thuis zijn.

dinsdag 4 augustus 2009

3 augustus 2009: Vancouver

Het was vandaag weer een prachtige dag. Het weer blijft ons mee zitten en we hebben weer mooie dingen gedaan!

Vanmorgen rustig gestart. Ik ben eerst de auto terug gaan brengen. We hebben de afgelopen weken 4632 km door dit uitgestrekte en prachtige land gereden. Wat hebben we veel afwisselende dingen gezien en genoten. Daarbij hebben we ook nog zo'n kleine 600 km met de boot afgelegd (de Inside Passage en de tocht van Victoria naar Vancouver). Het lijkt erg veel (en dat is het natuurlijk voor Hollandse begrippen ook), maar het reizen en rijden gaat hier zo ontspannen dat je er geen erg in hebt. Ook in de steden geen getoeter als je even te laat bent met optrekken bij het stoplicht en kleven aan een bumper is hier een onbekend verschijnsel. We hadden natuurlijk ook een comfortabele auto en zo'n automaat: dat wil ik wel vaker.

Voor ons gevoel hadden we een joekel van een auto. Zo eentje dat als je er achter langs loopt je zegt: ik ben zo terug. Een testosteron-auto :-)
Dat ligt hier toch iets anders.
Ergens tussen Wells Gray en Prince Rupert moesten we een keer tanken en dat deden we bij een tankstation met 'full service'. Dat betekent dat er een ouderwetse pompbediende is die je tank vult en je raam lapt. Betalen doe je dan wel weer binnen en daar zit een dame achter de kassa die moet weten welke auto aan welke slang heeft gehangen.
We stonden naast een pick-up. Dat is zo'n auto met een tweepersoons cabine en een kleine laadbak.
Via de portofoon vroeg ze aan de man wie waar stond en het antwoord:
"The truck is on four and the LITTLE Suzuki on three."

Daar ging mijn grote-jongens-gevoel. Maar ja hij slurpt dan ook niet. We hebben gemiddeld ongeveer 1 op 10 gereden.
Tanken is hier trouwens plezieriger als in Nederland. Een liter benzine voor omgerekend ongeveer € 0,65. Dan kun je nog eens een stukje rijden zonder al te veel kosten.

Na het inleveren ben ik terug gelopen naar het hotel en heb Marijke opgehaald, we zijn gaan ontbijten en daarna de stad in. Toch nog even wat gewinkeld en daarna naar de 'luchthaven' in de haven.
Bij aankomst in Vancouver, al weer bijna vier weken geleden, werd ik al aangetrokken door die watervliegtuigen en leek het me top om daar een rondvlucht mee te maken. We hebben het toen niet gedaan, maar wel bedacht dat het nog leuk zou zijn voor onze laatste dagen.
Vanmiddag om kwart voor vier kwam het er dan van.
Het was weliswaar een korte vlucht, maar de sensatie van opstijgen vanaf en landen op het water was groot. Ook de vlucht zelf, in zo'n klein vliegtuigje en vrij laag vliegend, was erg leuk. Je zit nog zo laag dat heel goed is te zien waar je overheen vliegt.
Vanuit de haven zijn we eerst rond Grouse Mountain gevlogen. Op een gegeven moment vlogen we echt tussen de bergen door en dan weer terug langs de kust met zicht op de eilandjes die er voor liggen. Nog een rondje over de stad (ons hotel in vogelvlucht gezien) en weer landen. Weer een ervaring rijker.

Weer op de grond zijn we langs de haven naar het Harbour Centre gewandeld. Daar is boven op het gebouw op 170 meter hoogte de 'Look Out', een uitkijkplatform waar je rondom uitzicht hebt op de stad. Wat dan opvalt is dat er maar zo weinig echte hoogbouw is hier. De stad is geweldig uitgestrekt, ruimte zat, en dus blijkbaar weinig noodzaak om echt de hoogte in te gaan.

Inmiddels is het weer avond en ons vertrek terug naar Nederland komt nu echt dichtbij. Morgen kunnen we al weer vanaf 12.45 uur via internet inchecken voor de terugvlucht. Overmorgen om 18.45 uur vliegen we en donderdagmiddag om 13.15 uur NL-tijd staan we weer in de polder.
Het schiet dus op, maar we hebben hier nog anderhalve dag om te genieten.

maandag 3 augustus 2009

2 augustus 2009: Victoria - Vancouver

Vanmorgen hebben we ons laatste restje Victoria opgebruikt.
In een van de belangrijkste winkelstraten zitten nog drie hele oude en oorspronkelijke winkels naast elkaar. De ene is de sigarenzaak waar ik deze week sigaren heb gekocht. De twee andere zijn een hele mooie boekenzaak en een theewinkel.
In de laatste kun je naast thee, van alles krijgen wat met thee (en koffie) te maken heeft en je kunt er ook wat eten en drinken.
Marijke leek het een goed plan om op onze laaste Victoria-dag hier te gaan ontbijten. Bijzonder lekker allemaal en een ontbijtje met onze favoriete Earl Grey.

Daarna nog even naar een groot warenhuis aan de overkant waar we nog even voor iets wilden kijken en het toeval wilde dat ze daar ook een afdeling hadden met datgene wat we voor de kids mee wilden nemen. Na nog wat overleg hebben we onze aankopen gedaan en we zijn naar ons idee perfect geslaagd.
We raakten daar ook aan de praat met een 'Victoriaans' echtpaar. Zij komen over een paar weken naar Amsterdam en gaan vervolgens door naar Boedapest, maar de eerste bestemming gaf gespreksstof. Van het een kwam het ander en ze raadden ons aan om vanavond vooral naar de haven te gaan. Een open lucht concert in verband met BC-day. Morgen, de eerste maandag van augustus is het in British Columbia (en Alberta) een feestdag. Een lang weekend dus voor de mensen en dat was te merken. Drukte in de stad.
Jammer maar helaas dus, wij moesten halverwege de middag de stand uit en op weg naar Vancouver.

Toen we later nog een rondje langs de haven maakten, het was rond een uur of een, zaten er al rijen dik mensen op stoeltjes te wachten op wat komen ging. Het concert zou pas om, voor zover wij weten, een uur of zeven zijn.
Dat moet wel een gebeurtenis zijn als er al zo vroeg publiek op af komt. Toen viel het ons ook op dat we steeds meer mensen in gekleurde hesjes zagen met 'volunteer' erop. Een hele organisatie dus.

Tegen tweeen zijn we uit Victoria vertrokken, op weg naar Swartz Bay waar de veerboot naar Vancouver vertrekt.
We hadden de boot van drie uur en een kleine twee uur later meerden we aan in Tsawwassen, vlak onder Vancouver.
Het was weer een prachtige tocht over water, tussen eilanden door, mooi weer, veel te zien.

Inmiddels zijn we in ons hotel hier. We hadden de hoop dat er in Vancouver ook wel het een en ander aan spektakel zou zijn, maar dat is hier al op zaterdag. Hebben we dus net gemist.
Morgenavond waren we van plan om naar een honkbalwedstrijd te gaan. Ik had de afgelopen weken al geprobeerd om via internet daar kaartjes voor te regelen, maar dat lukte steeds niet. waarschijnlijk omdat ik geen canadees adres etc. kon opgeven.
Vandaag in het hotel nog een keer geprobeerd en toen bleek de wedstrijd uitverkocht te zijn. Geen kaartje meer te krijgen. Zal misschien ook wel met die feestdag te maken hebben. Misschien lukt het nog voor dinsdag.

Toen de auto terug brengen: Alamo sluit om zes uur (wist ik niet) en wij waren er om half zeven.
Ik wilde hem eigenlijk wel kwijt want parkeren hier bij het hotel is een crime.
Morgenochtend nu weer terug, want hij moet voor half tien binnen zijn.

Kortom het was weer een prima dag. Niet zo spectaculair als bijvoorbeeld gisteren, maar toch ook weer genieten. Jammer van het feestgedruis en honkbal, maar we hebben al zoveel mazzel gehad, meegemaakt, gezien en noem maar op. Wat stelt dat dan voor?

zondag 2 augustus 2009

1 augustus 2009: Victoria - Whale Watching

En dan gaat midden in de nacht de telefoon! Half slaperig denk ik dat het de wekker is en zet hem uit. Dan dringt door dat we gebeld worden.
He, dat was Hans de Bruijn??? Wat zou er aan de hand zijn?
Driemaal geprobeerd terug te bellen en steeds zijn voicemail. Na een minuut of tien een sms dat hij onze voicemail heeft ingesproken. Die gebeld en wat hoor je dan: voetstappen, alsmaar voetstappen. Blijkbaar zijn telefoon in zijn zak en ongemerkt gebeld.
Later belt hij echt omdat wij hem hebben gebeld. Misverstand dus en gelukkig niets aan de hand.

Dan gaat de wekker echt en wordt het tijd om snel op te staan. We hadden met de kinderen afgesproken om rond de klok van 9 uur hier (18 uur in NL) met hen te skypen. Lekker een half uur bijgekletst.
Hierna naar Tim Horton, de Canadese variant op McDonalds voor een ontbijtje en door naar de haven.
Daar moesten we om half elf zijn. We waren ruim op tijd en hebben onderweg nog een trui voor Ivo gekocht en in de winkel in bewaring achter gelaten (beetje lastig meenemen op zo'n bootje).

Onze walvis-tocht hebben we gemaakt met de van een orginele naam voorziene organisatie Prince of Whales. Gele heftig uitziende Zodiacs die met een vaartje van zo'n 50 km per uur over de golven stuiteren. Bij binnenkomst moesten we eerst een formulier invullen en ondertekenen dat we geen ernstige rug- en/of nekklachten hadden, niet zwanger waren, enz. enz. Kortom ze dekken zich in en je gaat voor een groot deel op eigen risico mee. Rustgevende gedachte!
Het spel kon beginnen, en dat deed het met het aantrekken van 'red floatation suits'. Ga je over boord dan blijf je tenminste een poosje drijven. De spanning loopt zo wel een beetje op.

Maar.... wat was het ontzettend gaaf.

We vertrokken nog rustig varend uit de haven en eenmaal op zee: vol gas. We hadden een erg enthousiaste 'kapitein' die ontzettend veel wist te vertellen over de walvissen en andere dieren in de zee. Hij had ons al aangekondigd dat het een uurtje varen zou zijn en dat er gisteren drie groepen walvissen elkaar hadden ontmoet, zo'n 80 bij elkaar.
Na een uur stuiteren, bonken, spetteren, kwamen we aan bij Stuart Island en daar zagen we de eerste.
We hebben daar ongeveer een uur rond gevaren en gedobberd en tig walvissen gezien. Wat een machtig gezicht. Het lijkt alsof ze moeiteloos door het water gaan en als onze boot stil ligt, zie je hoe snel ze zwemmen. In no time zijn ver voor ons uit.
De regel is dat een boot minimaal honderd meter bij ze vandaan blijft, maar soms kwamen er een paar onverwacht en veel dichterbij boven.
Na een poosje heb ik geen echte moeite meer gedaan om foto's te maken, maar heb ik gewoon staan genieten van wat ik zag. Helemaal top!

Terug varen duurde natuurlijk ook weer een uur en het leek wel of de zee wat ruiger was.
Om twee uur waren we weer in de haven en we hebben de rest van de dag in de stad door gebracht.

Morgenochtend hebben we hier nog wat tijd en dan moeten we op weg. Eerst een stukje rijden en dan met de ferry richting Vancouver voor onze laatste brokjes van deze lekkere koek.

zaterdag 1 augustus 2009

31 juli 2009: Victoria

Vandaag onze eerste hele dag in Victoria.
Gisterenavond hadden we de binnenstad al een beetje verkend, en vandaag hebben we de hele dag door de stad geslenterd, gewinkeld en af en toe een terrasje gepakt.
Zoals we gisteren al hadden bemerkt is Victoria een bruisende, europees aandoende stad. Na drie weken natuur vind ik het ook wel weer leuk en lekker om in een stad te dolen.

Vanmorgen begon nog wat fris. Het weer blijft erg mooi, maar de temperatuur is niet zo hoog meer en aan zee kan het dan ook wat fris zijn.
Marijke vond het eigenlijk gewoon koud (ja je verlegt de grenzen na drie weken tropische temperaturen).
Winkel in, winkel uit en de drang om een 'Canada-fleece-trui' te kopen werd erg groot. Kon ze hem gelijk lekker aan. Dat heeft ze geweten. Het werd een rode. Bijkomend voordeel was dat die kleur goed combineert met het witte hes dat ze al aan had.
Toen de temperatuur wat steeg en ze de trui uit deed, bleek het witte hes onder de rode pluizen te zitten, en probeer die er maar eens af te krijgen. :-)

We hebben verder de dag besteed aan wat winkelen en het gebied rond de haven verkennen. Daar staan o.a. het parlementsgebouw van British Columbia en hotel The Empress. Dat laatste is zo'n chique brits hotel waar je wel tea kunt drinken, maar alleen met gepaste kleding naar binnen mag. Stiff upperlip.
Overigens ademt deze stad helemaal de sfeer van een europese, eigenlijk britse, stad. In vergelijking met Vancouver is dit veel bruisender, terwijl we het ook daar erg naar ons zin hadden.

We hadden nog wel een geld-probleem. Gisterenavond had ik al geprobeerd om gewoon wat cash te pinnen, en dat lukte bij twee verschillende automaten niet.
Vandaag opnieuw en op andere plekken proberen. Weer niet en inmiddels geen cent contant meer op zak. Nu betaalt hier iedereen alles (ook hele kleine aankopen) met een credit card, maar ik vind het toch niet prettig om helemaal niets op zak te hebben. Daarbij komt dat je je begint af te vragen wat er aan de hand kan zijn.
Via sms-en met Ivo een telefoonnummer van ING achterhaald en dat toen maar gebeld. Alles moest gewoon in orde zijn. Bankpas en Creditcard waren normaal actief en we hadden nog voldoende saldo (ons financiele wangedrag hier schijnt dus toch wel mee te vallen). Hij kon niet zeggen wat er aan de hand was, enige verklaring kon zijn dat de banken hier een internet probleem hadden hoewel hij daarvan geen melding had. Vreemd dus.
Later nog maar een geprobeerd te pinnen bij een bankkantoor (en nu niet bij een solitaire automaat) en toen no problema. Kortom: ?????

Voor morgen hebben we (na onze skype-afspraak met de kinderen) om 11.00 uur een walvis-tocht geboekt. We gaan dan op een Zodiac (zo'n mariniers-opblaasboot) de zee op voor een tocht van drie uur. Worden we eerst in van die stoere oranje pakken gehesen.
Volgens de man bij de reservering is zo'n bootje wel wat 'bumpy' maar wordt je niet zo snel zeeziek omdat je zo in de frisse lucht zit. Is dat een aanbeveling of niet?
Ben benieuwd of we wat zullen zien (de borden hier melden dat ze elke dag wel walvissen spoten) en of we groen en geel gaan worden. :-)

vrijdag 31 juli 2009

30 juli 2009: Tofino - Victoria

De dag begon vanmorgen met de constatering dat we weer mazzel hebben gehad. Afgelopen dagen was het in Tofino prachtig. Vanmorgen dikke mist en voor ons na de afgelopen warme weken eigenlijk gewoon koud.
Op Vancouver Island noemen ze augustus (august) niet voor niets faugust. Een maand dus waarin er normaal meer mist dan zon schijnt te zijn. Op het moment dat dit werkelijkheid wordt, vertrekken wij gewoon. :-)

Vandaag weer een dag met redelijk wat auto. Hoewel de afstand niet echt heel groot was, kostte het wel veel tijd. De weg van Tofino naar de oostkust van Vancouver Island, dezelfde als afgelopen dinsdag, is smal, bochtig en bergachtig. Dat schiet niet echt op dus.
Vanmorgen viel het echter wel mee. We waren vroeg en het verkeer in onze richting was niet druk. En hoe verder de dag vorderde en hoe verder we van de kust afkwamen, hoe meer de temperatuur steeg en de zon te voorschijn kwam. Het werd weer 32 graden C.

Halverwege waren we toe aan een espresso en in Port Alberni dachten we wel een Starbucks te kunnen vinden. Van de doorgaande weg af, richting centrum. Een paar kilometer te gaan en nergens de groene letters te zien.
Terug maar weer naar de Highway. Daar zat een Wal-Mart met een McDonalds erin. Die koffie dachten we, is ook wel OK. Toch niet echt.
Wel de Wal Mart nog doorgelopen. Echt groot en veel voor weinig.

Vandaar weer verder en tegen de klok van twee uur hebben we onze laatste picnic gehad. Deze keer direct langs de weg, dus niet zoals we gewend waren (lekker onder de bomen, geen geraas etc.). De komende dagen zitten we nog in Victoria en Vancouver en picnic is niet meer aan de orde dan. Troosteloze tafel met die laatste restjes!

Langs de route naar Victoria was nog wel het een en ander te zien en we hebben gekozen voor Butchart Gardens. Daarvoor zijn we bij Mill Bay van de weg af gegaan en hebben we de ferry naar Brentwood Bay genomen.
Butchart Gardens. In 1896 is Lady Butchart begonnen met de aanleg, het was haar tuintje dus. Het is een soort Keukenhof, maar dan zodanig dat het hele jaar door de beplanting het aanzien waard is. Erg mooi aangelegd, erg toeristisch en eigenlijk ook erg niet-Paul. Ik ben inmiddels 55, de Keukenhof is zo ongeveer mijn achtertuin en daar ben ik maar 1 keer geweest, en dat nog omdat Elly voor gratis kaartjes had gezorgd (ja, dan gaat een Hollander wel). Ben je in Canada, Victoria, en dan vind je het ineens wel de moeite waard om naar zoiets te gaan. Maar ja, de gids vermeldde dat ook als botanica je niets zegt, je de Butchart Gardens niet mag missen.

BUTCHART GARDENS, THE GRAND TOUR IN ONE HOUR: FOLLOW PAUL AND MARIJKE! :-)

Overigens was het zeker de moeite waard en ook de ferry-tocht (zo'n 25 minuten) was leuk om te doen. Buitelende zeehonden naast de ferry.

Het laatste stukje naar Victoria was nog maar kort en dat was maar goed ook. De temperatuur is nog steeds hoog en ik kan je verzekeren dat wandelen in zo'n mooie tuin bij deze temperatuur toch maakt dat je niet helemaal fris meer bent.

We zitten weer in een goed hotel, iets buiten het echte centrum.
Vanavond zijn we al vast een keer de stad in gegaan. Bruisende stad. Veel leuke drukke straten, gezellige oude haven, muziek op straat (een te gekke band die Zimbabwaanse muziek speelde, veel toeschouwers, dansende mensen erbij), kortom reuring alom.
Hier vermaken we ons de komende dagen wel.

Een snelle hap gegeten bij The Noodle Box, een soort aziatische McDonalds, maar wij vonden het erg lekker. Daarna een espressootje bij Starbucks en toen, als klap op de vuurpijl, bij de oudste nog bestaande (sigaren)winkel van Victoria twee echte Havanna's gekocht. Type John F. Kennedy.
Voor de jongere lezertjes: John F. Kennedy was de Amerikaanse president die in 1961 de embargo-wet tegen Cuba heeft getekend, maar de leip heeft wel snel voor het inwerking treden nog even 1200 echte Cubanen laten overkomen. Van dat type sigaar heb ik er nu dus twee.
Betwijfel overigens of hij ze zelf nog allemaal heeft kunnen oproken. November 1963, Dallas.

Morgen gaan we de stad verder verkennen en zullen we wel wat winkels gaan bezoeken :-)
Nu eerst lekker slapen.